Zondag 19 april 2026 overleed An Duits. An haar klassieke voorkomen zorgde ervoor dat ze nooit ouder leek te worden, maar inmiddels was ze toch echt 86.
Van 1965 tot 2000 was An wetenschappelijk medewerker bij het toenmalig Scandinavisch Seminarium van de UvA. Haar hart lag bij het onderwijs in de taalverwerving van het Zweeds en in het bijzonder bij 18e eeuwse Zweedse letterkunde. Generaties studenten zijn door haar opgeleid.
An was altijd zeer betrokken bij het wel en wee van haar studenten. Zo was ze al studiebegeleider voordat men op de UvA had bedacht dat studenten wellicht baat konden hebben bij enige begeleiding tijdens hun studie. Ze heeft op eigen initiatief en op geheel eigen wijze vele studenten wegwijs gemaakt in het academisch leven.
Als collega was An onovertroffen, loyaal, behulpzaam en op moeilijke momenten altijd daar. Niet beïnvloedbaar, duidelijk, zo nodig scherp, maar altijd een verbindende factor.
Na haar pensionering hield ze met menigeen nog lang contact. Met kerst, met een verjaardag of de geboorte van een kind kreeg je een door An zelf vervaardigd prachtig getekend kaartje.
Oud-studenten en collega’s denken met veel warmte aan haar terug.
